ลองเล่น Chord Progression เดียวกันคือ C – Am – F – G หลายรอบ แล้วเปลี่ยนเฉพาะ Harmonic Rhythm รอบแรกให้แต่ละคอร์ดอยู่ 2 ห้อง รอบที่สองให้คอร์ดละ 1 ห้อง และรอบที่สามเปลี่ยนคอร์ดทุก 2 Beats โดยใช้ Tempo เท่าเดิมตลอด คุณจะสังเกตได้ว่า Phrase หรือวลีดนตรีให้ความรู้สึกเคลื่อนไปข้างหน้าไม่เหมือนกัน ทั้งที่ลำดับคอร์ดและความเร็วของเพลงยังเหมือนเดิม
ถ้ากีต้าร์ เปียโน และไวโอลินเล่นโน้ต A ที่ระดับเสียงเดียวกัน เหตุใดเราจึงยังฟังออกแทบจะทันทีว่าเสียงนั้นมาจากเครื่องดนตรีชนิดใด? คำตอบของคำถามว่า เสียงดนตรีเกิดขึ้นได้อย่างไร ไม่ได้ขึ้นอยู่เพียงชื่อโน้ตหรือระดับเสียงสูงต่ำเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับลักษณะการสั่น รวมถึง Harmonics, Attack, Resonance และองค์ประกอบอื่น ๆ ที่ทำให้เครื่องดนตรีแต่ละชนิดมีลักษณะเสียงเฉพาะตัว
มือกีต้าร์จำนวนมากเริ่มฝึก Hybrid Picking แล้วพบปัญหาคล้ายกัน คือโน้ตที่ดีดด้วยปิ๊กมักดังและคมกว่าโน้ตที่เกี่ยวด้วยนิ้ว บางคนควบคุมนิ้วกลาง (Middle Finger) ได้ค่อนข้างดี แต่เมื่อเพิ่มนิ้วนาง (Ring Finger) เสียงกลับเบาลง หรือเมื่อเล่นข้ามสายแล้วโน้ตจากปิ๊กกับนิ้วออกเสียงไม่ตรงจังหวะ ทำให้บางโน้ตดังเด่นเกินไป ขณะที่บางโน้ตเบาจนแทบหายไปจากวลีดนตรี
Volume Pedal และ Expression Pedal มีรูปร่างคล้ายกัน ต่างก็ใช้เท้าเหยียบเพื่อควบคุมการทำงาน และบางรุ่นยังใช้หัวแจ็คที่ดูคล้ายกันอีกด้วย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะนำมาเสียบแทนกันได้ในทุกระบบ เพราะจุดสำคัญของ Volume Pedal vs Expression Pedal คือ Pedal สองประเภทนี้อาจกำลังควบคุม “คนละสิ่ง” กันตั้งแต่ต้น
หลายคนเริ่มต้นจากคำถามว่า ฝึก Transcription อย่างไรให้ได้มากกว่าการจำ Lick เพราะแม้จะแกะโซโล่หรือ Phrase จากเพลงที่ชอบได้หลายชุด แต่เมื่อถึงเวลาต้องโซโล่ด้วยตัวเอง กลับเผลอเล่นวลีเดิมซ้ำ ๆ หรือจำได้เพียงว่าต้องวางนิ้วตรงตำแหน่งไหน ปัญหาจึงไม่ได้อยู่ที่เราแกะเพลงน้อยเกินไป แต่อยู่ที่การฝึกหยุดเพียงขั้นเลียนแบบ โดยยังไม่ได้วิเคราะห์ว่าองค์ประกอบใดทำให้ Phrase นั้นฟังดี มีทิศทาง และน่าจดจำ
คนที่เพิ่งเริ่มเล่นกีต้าร์หลายคน เมื่อค้นหา วิธีอ่าน Tab กีต้าร์ มักพบ TAB แบบตัวอักษรที่เรียงเป็นเส้นยาว ๆ บนอินเทอร์เน็ต ซึ่งอาจพออ่านตามได้ แต่เมื่อเปิดหนังสือ แบบฝึก หรือเอกสารสอนกีต้าร์จริง กลับพบรูปแบบที่ต่างออกไป คือมีโน้ตบนบรรทัด 5 เส้นอยู่ด้านบน และมี TAB 6 เส้นอยู่ด้านล่าง พร้อมหมายเลขห้อง ชื่อคอร์ด และสัญลักษณ์ต่าง ๆ จนไม่แน่ใจว่าควรเริ่มดูจากส่วนใดก่อน
ผู้เล่นอาจอ่านระดับเสียง (Pitch) และจังหวะ (Rhythm) ได้ถูกต้องแล้ว แต่เมื่อพบเครื่องหมาย Dynamics ในโน้ตดนตรี เช่น p, mp, mf, f, Crescendo หรือ Hairpin ก็อาจยังไม่แน่ใจว่าเครื่องหมายนั้นเริ่มมีผลตรงไหน ต้องรักษาระดับความดังเดิมไว้นานเพียงใด หรือควรเพิ่มหรือลดความดังไปจนถึงจุดใด หากตีความข้อมูลเหล่านี้ไม่ถูกต้อง การเล่นก็อาจไม่ตรงกับสิ่งที่ผู้เขียนโน้ตกำหนดไว้ใน Score
